Als kind werd ik al gegrepen door de bergen. Wat begon met lange bergtochten met mijn ouders en broers—die ik in het dal verwerkte in mijn schetsboeken—groeide uit tot een passie voor het wandelen en later het beklimmen van verschillende vierduizenders in de Alpen. Bergbeklimmen vraagt om absolute focus en totale aanwezigheid; één misstap kan fataal zijn, dus die maak je niet. Maar de beloning is groots. De fysieke uitputting, de blaren en het volle hoofd smelten in het dal als sneeuw voor de zon. Wat overblijft is een diepe, serene ontspanning en een intens gevoel van voldaanheid.

Ieder mens heeft iets waar hij of zij werkelijk gelukkig van wordt. Bij mij zit dat vaak in de kleinste details: een rake zin in een boek, een perfecte penseelstreek, het late middaglicht op een herfstblad, een dier wat naar je toe komt, een punt gescoord samen met een (sport)team, of een onverwacht, diep gesprek met een vreemde, schaterlachen met een vriend. Het zijn momenten van pure, bewuste aanwezigheid. En juist in die momenten ontstaat vreugde.

Mijn eigen weg naar die vreugde en eigenwaarde kende echter ook diepe dalen. Na het te vroege verlies van mijn vader, begon een proces van innerlijke groei. Ik leerde dichter bij mezelf te blijven en merkte dat ik mensen intuïtief steeds sterker begon aan te voelen. Als kind had ik dit al, maar was weg (gestopt). Tegelijkertijd begon mijn creatieve vuur online en offline op te vallen: naast mijn vaste baan kreeg ik steeds vaker opdrachten in de kunstwereld.

Een belangrijk keerpunt vond plaats in oktober 2014. Tijdens haar tentoonstelling The Image as Burden (zoek maar op) in het Stedelijk Museum, sprak ik kort met Marlene Dumas. Zij beantwoordde toen een fundamentele vraag waar veel kunstenaars mee worstelen. Dat gesprek plantte een zaadje. Ik dook in mijn oude kunstgeschiedenis-aantekeningen van de academie, begon verbanden te leggen en sloeg met mijn eigen schilderwerk en fotografie een compleet nieuwe, gelaagde weg in.

De afgelopen jaren combineer ik mijn expertise in het onderwijs met deze creatieve visie. Ik heb inmiddels als spreker mogen optreden bij diverse culturele en maatschappelijke organisaties, waar ik professionals meeneem in de kracht van waarneming, focus en enthousiasme.

Dit waren mooie ervaringen.

Maar wat mij écht drijft? Dat is het podium opstappen om de confrontatie aan te gaan met de allergrootste vragen: kunst en de zin van het leven. Geen stoffige lezing, maar een levendige, interactieve “ontmoeting” vol humor en onverwachte inzichten. Ik werp het publiek vlijmscherpe, tikkeltje eigenaardige invalshoeken in de schoot. We reizen dwars door de tijd—van eeuwenoude meesterwerken tot rauwe, hedendaagse kunst. Verweven met persoonlijke, autobiografische momenten en werken onthul ik een 'formule' die haarscherp aansluit op de huidige tijdsgeest. Mijn doel is dat ik je zo ver dat je anders durft te kijken!(?)

‍